Θεώρημα Green

Μάρτιος 2006, Εισαγωγικό μάθημα ‘Μαθηματική Ανάλυση IΙ’

«Σε σας και σε κάθε άνθρωπο δόθηκε ένα τεράστιο δώρο, το μυαλό σας. Είναι το σπουδαιότερο εργαλείο που βρέθηκε και πρόκειται να βρεθεί και είναι δικό σας. Εκμεταλευτείτε το, γιατί όσο δεν το χρησιμοποιείτε, τόσο αυτό αδρανεί. Και όσο το αχρηστεύετε, αχρηστεύετε τον εαυτό σας». Ένα ολόκληρο πρώτο μάθημα αφιερωμένο στην αξία του ανθρώπινου νου. Αυτά τα λόγια, αυτή η απόφαση, τέτοια καθοδήγηση και αφοσίωση δε μπορεί παρά να σε στοιχειώσει και να σε σπρώξει σε μια τροχιά. Έπειτα η πορεία σου εξαρτάται από εσένα και το μυαλό σου.

Ο Αϊνστάιν δεν πίστευε πως υπάρχουν χαζοί άνθρωποι. «Αν κρίνεις ένα ψάρι από την ικανότητά του να σκαρφαλώνει δέντρα, τότε θα περάσει μια ζωή πιστεύοντας ότι είναι χαζό». Δυστυχώς την τελευταία δεκαετία παρατηρείται έντονα μια φθίνουσα πνευματική πορεία της ανθρώπινης πλειοψηφίας που παραδόξως αντίκειται όχι μόνο στην τεχνολογική εξέλιξη, αλλά και στην τάση – ή την επιταγή αν προτιμάτε – για μαθησιακή και σπουδαστική επέκταση, που αποτελεί μονάχα μια βιτρίνα που ομορφαίνει, ένα καθρέφτη που στέκεσαι μπροστά του και νιώθεις μεγάλος.

Καθώς δεν πρόκειται πλέον για την ανθρώπινη δίψα για μόρφωση, όσο για μια κατασκευασμένη ανάγκη, ένα είδος, δηλαδή, ‘μορφωτικού’ καταναλωτισμού ο οποίος συνδυάζεται με μια ακόρεστη τάση προς τεχνοκρατισμό. Αυτή η κατάσταση ουδεμία σχέση έχει με διάπλαση ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων και μόνο σε μια πνευματική αποκαθήλωση και ηθική ένδεια θα μπορούσε να καταλήξει. Και είναι η ίδια πνευματική ένδεια που κατέληξε να έχει την ευρέως πια ορατή έκφανση μιας οικονομικής κρίσης (η ειρωνία δε του αυταπόδεικτου είναι ιδιαιτέρως στενάχωρη).  Αναπόφευκτα πρέπει να αδειάσει το «είναι» μας πριν αδειάσουν οι τσέπες.

Η κατηφόρα άρχισε όταν ακριβώς σταματήσαμε να εκτιμούμε το κεφάλι μας, τη ψυχή και το πνεύμα μας. Όταν ατροφεί η σκέψη μας τότε εύκολα αδιαφορούμε, εύκολα ξεχνάμε και δύσκολα κρίνουμε. Αν πετάξουμε στο ποτάμι μια πέτρα και ένα φελλό ξέρουμε τι θα παρασυρθεί. Το μόνο που καταφέρνεις είναι να μη βουλίαξεις και έτσι βολεύεσαι. Προχωράει κανείς έτσι σε έναν διανοητικό αφορισμό που καταδικαστέα οδηγεί σε μια εσωτερικευμένη παρακμή με ρηχότερες εξωτερικές επιπτώσεις, τις οποίες σχεδόν εγκληματικά τολμά να διαχωρίζει από τον εαυτό του.

Αν πράγματι κάποιος πιστεύει στις αμαρτίες, τότε η πνευματική απαξία, η νοητική απραξία και η προσωπική υποτίμηση θα έπρεπε να βρίσκονται στην κορυφή. Κάποιο μυαλό γέννησε τεχνολογικά θαύματα, κάποιο μυαλό καλλιτεχνικά αριστουργήματα και κάποια μυαλά μπόρεσαν να τα θαυμάσουν. Κάποιο άλλο μυαλό, όμως, έθρεψε, έζησε και γέμισε χαρά την οικογένειά του. Η ατομική αδράνεια είναι πολύ απλά ένα καθεστώς εσωτερικής δικτατορίας, που όπως όλα συντηρούνται με ιδεολογικό και κριτικό περιορισμό και που όπως όλα μπορεί να ανατραπεί με τη βούληση.

Μια καθολικά πνευματική επανάσταση προβάλλει ως παραπάνω από επιτακτική. Μια επανάσταση που ούτε στους δρόμους θα παιχτεί, ούτε θα έχει σπόνσορες. Μόνο έτσι ο άνθρωπος θα ξαναγίνει κύριος του εαυτού του, έτσι μόνο μπορούμε να μπούμε σε τροχιά όχι επιστροφής ή αποκατάστασης, αλλά εξέλιξης και προόδου, να τεθούν θεμέλια για επαναπροσδιορισμό και εξάπλωση της ηθικής, για ισχυροποίηση της ατομικής και κοινωνικής ελευθερίας. Πώς αλλιώς ο άνθρωπος θα φτάσει τα όριά του, πώς θα εξαντλήσει τις δυνατότητές του και θα πλάσει νέες ικανότητες; Πώς θα ζήσει; Πώς θα ζήσει όπως έπρεπε να ζει…;

Μια οποιαδήποτε αλλαγή στηρίζεται σε τρία στάδια. Αρχικά τη «συνειδητοποίηση». Όταν ανοίξεις τα μάτια και δεις αυτά που φοβάσαι, αυτά που δεν ήθελες να δεις ποτέ. Ακολουθεί η «ιδέα». Όταν κλείσεις τα μάτια και φανταστείς αυτό που σε ηρεμεί, αυτό που θα ήθελες να ζεις. Τέλος έρχεται η «πράξη». Χτίζεις πρώτα τον εαυτό σου, όπως χτίζεις ένα σπίτι. Και χρειάζονται όλα τα σπίτια ώστε να γίνουν χωριό.

«Το θέμα δεν είναι να τελειώσουμε και να μου λύσετε ένα ολοκλήρωμα. Το θέμα είναι να φύγετε από εδώ και να ξέρετε να σκεφτείτε, να θέλετε να σκεφτείτε, να σας γίνει αναγκαίο σαν την αναπνοή σας και να μην το ξεχάσετε ποτέ»

Κύριε καθηγητά σας ευχαριστώ και συγγνώμη...

 

Υ.Γ. Παραμερίζοντας την εγκληματική φύση και επιμένοντας στα περί νου λεγόμενα..

Reporter: How much evil is there?

Charles Manson: As much as you see.

Reporter: What do you see?

Charles Manson: All of it. Right down to peaks you haven't touched yet. Dreams you haven't dreamed, and worlds you haven't conquered. The mind is endless. You put me in a dark solitary cell, and to you that's the end, to me it's the beginning, there's a world in there... and I'm free.